Een rustdag is een roestdag. Het zou een spreekwoord kunnen zijn, maar zoiets bestaat al ongeveer. Na 8 dagen aaneengesloten fietsen zou een rustdag toch wel op zijn plaats zijn. En hoewel we allemaal weten dat A.I. lang niet altijd gelijk heeft, vind ik ook dat je moet doen wat ChatGPT zegt. Zeker als het antwoord precies is wat je wil horen.
Een herstelrit was het advies: ofwel met een hoge trapfrequentie bij een lage hartslag een uurtje of twee fietsen. Of dat ook kon met een beklimming van de Alpe d’Huez, vroeg ik hoopvol aan mijn digitale reisgenoot. Het antwoord was een overduidelijk ‘Ja.’ En dat was niet aan dovemansoren gericht.
Na de rustigste opstart sinds dagen, zat ik rond kwart voor 9 op de fiets. Zonder bagage dus dat voelde licht als een veertje. Ik zou wel kijken hoe het ging. Als ik de befaamde Nederlandse bocht maar zou halen – dat is voor de niet-kenners bocht 7 – zou ik daar mijn verdere strategie bepalen.
Na nog geen 2 kilometer warming-up (maar dat is natuurlijk geen opwarmen) draait de weg naar links en doemt meteen een helling van 10% voor mijn neus op. Dat valt niet mee ook al kies ik meteen mijn lichtste versnelling. Dat is de eerste teleurstelling. Zo’n 600 meter verderop volgt meteen de tweede teleurstelling: dit is bocht 21! Ze hebben de bochten vanaf boven genummerd en dat betekent dat ik er VEERTIEN met beslechten om bocht 7 te bereiken. Dat gaat hem niet worden, ben ik bang.
Maar drie bochten verder blijk ik een ritme te hebben gevonden. Een beetje doortrapt is het wel, al zeg ik het zelf. Elke bocht heeft niet alleen een nummer, maar op dat bord staat ook de naam van een winnaar van een Touretappe met finish op de Alpe. Vanwege de hoeveelheid etappes dat hier is gefinisht staan op de meeste bordjes zelfs twee namen. Ik besluit dat ik elk bordje met een Nederlandse winnaar fotografeer.
Het zorgt ervoor dat elke verleiding om in één keer die berg op te fietsen de kop wordt ingedrukt. Gelukkig blijken we veel Nederlandse winnaars te hebben. En tussen die bochten blijf ik het kleinste verzet draaien dat op mijn fiets zit. Het gaat verrassend goed en bij bocht 15 heb ik het gevoel dat bocht 7 best wel eens haalbaar zou kunnen zijn.
Bij bocht 11 krijg ik een nieuwe teleurstelling te verwerken. De bocht met dit nummer hoort te worden toegewezen aan een Limburgse winnaar. Peter Winnen heeft nota bene twee keer de top als eerste bereikt. Maar zijn naam ontbreekt. Nu staat daar – ook nog eens in zijn uppie – Bernard Hinault. Die weet niet eens dat Vastelaovend bestaat.
Nog een teleurstelling is dat het comité dat verantwoordelijk is voor de nummering blijkbaar een heel ander idee heeft van het fenomeen bocht dan ik. Bij bocht 10 vind ik persoonlijk dat we al lang bocht 7 hadden kunnen hebben.
En zo filosofeer ik mij op mijn kleine verzet naar boven. Om dan toch eindelijk aan te komen bij de roemruchte Nederlandse bocht. Ter plekke begrijp ik meteen waarom de Nederlanders juist deze bocht in beslag nemen. Niet omdat er een Nederlandse winnaar op het bordje staat, want deze bocht behoort blijkbaar sinds 1990 aan Gianni Bugno toe. Nee, dit is de Nederlandse bocht, omdat dit de eerste en enige bocht is met een picknicktafel. Dan kun je tenminste je eigen broodjes en koffie meenemen! Dat laatste vind ik trouwens terecht want ik heb onderweg op heel veel plaatsen heel slechte koffie gekregen.
Het gaat inmiddels dusdanig soepel, dat ik besluit die laatste zeven bochten ook nog te nemen. Ik kan ook niet anders, want deze weg omhoog moet gewoon onderdeel zijn van mijn tocht. Ik zie het, ik weet het en ik voel het.
De weg staat niet alleen vol met namen van profs die aangemoedigd worden door hun fans. Die namen vallen namelijk in het niet bij de hoeveelheid boodschappen van en voor deelnemers van de Alpe d’HuZes. Een aanmoediging, een eerbetoon, een uiting van liefde of van gemis. En soms één met een dikke vette knipoog.
Het staat er allemaal en ik voel gewoon dat ik ze allemaal moet lezen. De hoeveelheid is indrukwekkend, de teksten zijn inspirerend en ik word er zelfs een beetje emotioneel van. Ik kan gewoon niet meer omdraaien voordat ik de top heb bereikt. Opgeven is geen optie.
