Wie het boek van Rutger Bregman heeft gelezen moet ik helaas teleurstellen. Het blijkt dat B I J N A A L L E mensen deugen. Het is alleen zo dat de hufters het hardst schreeuwen en daardoor in de meerderheid lijken.
Vanochtend was mijn achterband wat leger. Ach, gewoon even wat extra lucht en gaan met die banaan. En het loopt heerlijk! Het zonnetje schijnt en na een eerste korte klim is het met de wind in de rug naar Grenoble lanterfietsen.
Totdat ik iets voor 9 uur lek rijd. Ach, dat mag de pret niet drukken. Even nieuw bandje erop en door. Maar de steekas van mijn achterliep blijkt muurvast te zitten. De fiets is in de week voor vertrek nog bij de fietsenmaker geweest en ik vermoed dat hij de as vaster heeft gedraaid dan ik met dat kl#te kleine multitooltje los krijg. Hoe ik ook probeer, er is geen beweging in te krijgen.
Twee andere Franse fietsers vragen in het voorbijgaan of alles okay is en op mijn antwoord ‘nee’ reageren ze door verder te fietsen. Een andere fietser probeert me te helpen en krijgt er ook geen beweging in. Dat komt mede doordat hij probeert de steekas nog vaster te draaien.
De enige optie die overblijft is een fietsenmaker. Diezelfde fietser wenst me veel succes op zaterdag. De enige kans is de Decathlon J. Grenoble. Dat is vierenhalf uur lopen. Dan blijft er nog een optie over. Dat is terug naar het treinstation waar ik net langsreed en hopen dat ik daar een trein vind naar Grenoble.
Vlakbij het station spreekt een echtpaar me aan. Ik leg hun mijn probleem uit en de man nodigt me uit om even mee naar zijn huis te komen. Hij heeft groter materieel.
Ook dat werkt aanvankelijk niet. In zijn enthousiasme mij te kunnen helpen zet Gerard zoveel kracht op de inbus dat die in mijn steekas afbreekt. Omdat die hol is krijgen we het stuk metaal er gelukkig uit en proberen we het nog een keer met een andere inbussleutel. Met was meer beleid komt er beetje bij beetje beweging in de steekas.
Ondertussen heeft Alabastine (zo heet ze natuurlijk niet, maar het klonk ongeveer zo en ik wilde het niet een derde keer vragen) koffie voor me gezet. Ze pakt zelfs een krukje voor me zodat ik niet op de grond hoef te zitten om een nieuwe binnenband erop te leggen.
Het mag duidelijk zijn dat zonder deze lieve mensen mijn tocht vandaag naar alle waarschijnlijkheid een vroegtijdig einde had gekend. Wat een prachtige mensen!
Na afloop bewonder ik nog even zijn prachtige 2CV uit 1955 en nemen we uiteindelijk afscheid. Bijna twee uur na mijn lekke band, ben ik weer onderweg met een glimlach op mijn gezicht die er nooit meer af gaat.
